Σαν Σήμερα

6 Φεβρουαρίου 2011

6 Φεβρουαρίου 2011

Σαν σήμερα, 6 Φεβρουαρίου του 2011, φεύγει από κοντά μας ο Ιρλανδός κιθαρίστας, τραγουδιστής και τραγουδοποιός Gary Moore (Robert William Gary Moore 1952-2011). Ο Moore, απεβίωσε σε ηλικία 58 ετών στον ύπνο του από καρδιακή προσβολή, κατά την διάρκεια διακοπών του στην Εστεπόνα της νότιας Ισπανίας.

Ο Gary Moore, γεννήθηκε στις 4 Απριλίου του 1952 στο Ανατολικό Belfast της Βόρειας Ιρλανδίας και ήταν ένα από τα πέντε παιδιά των Bobby και Winnie. Η κλίση του στην μουσική φάνηκε από μικρή ηλικία, όταν έπιασε μία ακουστική κιθάρα στα χέρια του σε ηλικία 8 ετών. Αν και ήταν αριστερόχειρας έμαθε να παίζει με το δεξί. Στα 11 χρόνια του, συμμετέχει στο πρώτο του συγκρότημα, στους Beat Boys, με τους οποίους διασκευάζει επιτυχίες των Beatles. Το 1968, σε ηλικία 16 ετών, φεύγει από το πατρικό του σπίτι, λόγω οικογενειακών προβλημάτων και μετακομίζει στο Δουβλίνο.

Οι πρώτες του μουσικές επιρροές ήταν αυτές των Albert King, Elvis Presley, The Shadows, Buddy Guy και των The Beatles, αλλά ο Peter Green των Fleetwood Mac αποτέλεσε την κύρια επιρροή του και έγινε ο μέντοράς του. Αργότερα, όταν ο Moore είδε τον Jimi Hendrix και τους Bluesbreakers του John Mayall στη γενέτειρα του το  Belfast, καθιέρωσε τον blues-rock ήχο στο παίξιμό του.

Το 1969, λίγο καιρό μετά την άφιξη του στην πρωτεύουσα της Ιρλανδίας, ενσωματώνεται στους Skid Row, με τους Noel Bridgeman και Brendan “Brush” Shiels. Με τους Skid Row, ο Moore αρχίζει να αποκτά δημοσιότητα και γνωρίζει τον Phil Lynott(*), ο οποίος έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα καριέρα του. Με τους Skid Row, μοιράζονται την σκηνή με πολλά μεγάλα ονόματα της τότε rock σκηνής, με τους Fleetwood Mac να είναι ένα από αυτά (Ιανουάριος του 1970). Τότε ήταν που ο Moore γνωρίζει μία από τις μεγαλύτερες επιρροές του, τον Peter Green. (**)

Με τους Skid Row κυκλοφορεί δύο δίσκους, τους “Skid” (1970) και “34 Hours” (1971) και ηχογραφεί άλλον ένα το φθινόπωρο του 1971, αλλά τελικά αποχωρεί από το συγκρότημα τον Δεκέμβριο του 1971. Την θέση του παίρνει προσωρινά ο Eric Bell (Thin Lizzy) για κάποιες live εμφανίσεις, μέχρι ο Paul Chapman να γίνει ο κανονικός του αντικαταστάτης. Ο Chapman, ηχογράφησε τα κιθαριστικά μέρη του Moore αλλά τελικά ο δίσκος δεν κυκλοφόρησε μέχρι το 1990, με τον Moore στην κιθάρα. Εκείνη την περίοδο λέγεται ότι απέκτησε και τις ουλές στο πρόσωπο του, με τις φήμες να λένε ότι ενεπλάκη σε καυγά για μία κοπέλα σε μία pub στο Middlesbrough της Αγγλίας και κάποιος του έσπασε ένα ποτήρι στο πρόσωπο.

Το 1973, ο Moore αποφασίζει να κάνει το δικό του συγκρότημα, τους The Gary Moore Band και την ίδια χρονιά κυκλοφορεί με την Castle το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τον τίτλο Grinding Stone, το οποίο θα κερδίσει τον τίτλο “Album of the Year”.

Την παραμονή πρωτοχρονιάς του 1973, μετά από μία συναυλία των Thin Lizzy στο Queen’s University του Belfast, o Eric Bell αποφασίζει να αποχωρήσει από το συγκρότημα, λόγω προβλημάτων υγείας. Την θέση του παίρνει ο Moore, έτσι ώστε οι Thin Lizzy να μπορέσουν να ολοκληρώσουν την περιοδεία τους. Η θητεία του Moore  όμως, θα είναι προσωρινή και θα κρατήσει μέχρι τον Απρίλιο του 1974. Μέσα σε αυτούς τους λίγους μήνες, ηχογραφεί μαζί τους τρία τραγούδια, με το “Still In Love With You” να είναι ένα από αυτά. Το τραγούδι συμπεριλαμβάνεται στον τέταρτο δίσκο του συγκροτήματος, “Nightlife” που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1974 όταν ο Moore είχε ήδη αποχωρήσει από την μπάντα. Την θέση του παίρνει ο Brian Robertson, ο οποίος όμως θα αποχωρήσει στις 26 Νοεμβρίου του 1976 μετά από καυγά με τον Lynott και ο Moore καλείται για άλλη μια φορά να αναπληρώσει το κενό εν μέσω περιοδείας των Thin Lizzy στις Η.Π.Α. μαζί με τους Queen.

Ο Robertson επιστρέφει, αλλά στις 6 Ιουλίου του 1978, μετά από συναυλία των Thin Lizzy στην Ibiza, μαλώνει ξανά με τον Lynott και αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και αντικαταστάτης του είναι και πάλι ο Moore…

Δύο μήνες αργότερα, ο Moore κυκλοφορεί και επίσημα τον πρώτο του solo δίσκο “Back On The Streets”, καθώς το “Grinding Stone” κυκλοφόρησε υπό την ονομασία The Gary Moore Band. Σε τέσσερα κομμάτια του δίσκου, συμμετέχουν οι Phil Lynott και Brian Downey των Thin Lizzy, ενώ στον δίσκο περιέχεται και μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Moore, το “Parisenne Walkaways” το οποίο έφτασε στην 8η θέση των UK Singles Charts.

Οι Thin Lizzy, με τον Gary Moore πια στη σύνθεσή τους, κυκλοφορούν το άλμπουμ “Black Rose: A Rock Legend”, το οποίο θα φτάσει στην 2η θέση των UK Charts και θα γίνει ίσως ο πιο επιτυχημένος δίσκος του συγκροτήματος. Ο Moore όμως, αποφασίζει να αποχωρήσει από το συγκρότημα και μάλιστα εν μέσω περιοδείας τον Ιούλιο του 1979. Μετακομίζει στο Los Angeles και συνεχίζει την σόλο καριέρα του κυκλοφορώντας τον δίσκο “G-Force”, το 1980.

Λίγο αργότερα το συγκεκριμένο σχήμα διαλύεται και ο Moore συνεργάζεται με τον Greg Lake των Emerson, Lake & Palmer, με τον οποίο κυκλοφορεί δύο δίσκους, το “Greg Lake” (1981) και το “Manoeuvres” (1983).

Ο Moore, συνέχιζε να κυκλοφορεί μία σειρά από επιτυχημένους δίσκους και συνεργάζεται με πάρα πολλούς καλλιτέχνες.

Τον Μάρτιο 1990, ο Moore συνεργάζεται με ονόματα θρύλους όπως ο Albert King, ο Albert Collins κι ο George Harrison και κυκλοφορεί τον δίσκο “Still Got The Blues”, ο οποίος σηματοδοτεί την στροφή του στα blues και γίνεται ο πιο επιτυχημένος δίσκος της solo καριέρας του.

Οι συνεργασίες κι οι κυκλοφορίες δίσκων συνεχίζονται, αλλά η καριέρα του θα φτάσει πρόωρα στο τέλος της μετά από καρδιακή ανακοπή που υπέστη. Ο Gary Moore, πέθανε στον ύπνο του σε ηλικία 58 ετών, τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Φεβρουαρίου 2011, στο δωμάτιο του ξενοδοχείο που διέμενε στην Μάλαγα της Ισπανίας όπου βρισκόταν για διακοπές.

Ο Gary Moore, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους κιθαρίστες του πλανήτη και χαίρει της αναγνώρισης όλων των μουσικών, ανεξαρτήτως σε ποιο μουσικό είδος ανήκουν. Έχει κυκλοφορήσει 21 Studio Albums και έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι Trilok Gurtu, Dr. Strangely Strange, Jimmy Nail, Mo Foster, Ginger Baker, Jack Bruce, Jim Capaldi, B.B. King, Vicki Brown, Cozy Powell, Rod Argent, the Beach Boys, Paul Rodgers, Keith Emerson, Roger Daltrey, Otis Taylor, Albert King, Albert Collins, George Harrison και πάρα πολλούς άλλους, ενώ έχει επηρεάσει γενιές και γενιές κιθαριστών.

(*)Τον Μάρτιο του 1987, ο Gary Moore κυκλοφορεί τον δίσκο “Wild Frontier”, ο οποίος είναι βαθιά επηρεασμένος από τις κέλτικες ρίζες του Moore και είναι αφιερωμένος (με τις λέξεις “For Philip” στο οπισθόφυλλο) στην μνήμη του Phil Lynott, ο οποίος απεβίωσε στις 4 Ιανουαρίου 1986 . Μάλιστα, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου ο Moore το προόριζε για τον Lynott στα φωνητικά, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε.

(**) Το 1995, ο Gary Moore κυκλοφορεί τον δίσκο “Blues For Greeny”, ως φόρο τιμής στον Peter Green, ένα δίσκο ο οποίος περιέχει αποκλειστικά συνθέσεις του Green. Στον δίσκο αυτό, ο Moore παίζει με την Les Paul Standard του 1959, την οποία του είχε δανείσει ο Green όταν αποχώρησε από τους Fleetwood Mac. Στη συνέχεια και μετά από προτροπή του ίδιου του Green, o Moore αγόρασε την κιθάρα για £100. Αρκετά χρόνια αργότερα θα δήλωνε: “Το παίξιμο του Green, είναι εξίσου σημαντικό με αυτό του Eric (Clapton) και του Jeff (Beck), αλλά επειδή δεν προώθησε τον εαυτό του, ξεχάστηκε. Το συναίσθημα του ήταν καλύτερο από οτιδήποτε άλλο υπήρχε τότε.”

Δισκογραφία:

Studio albums

Grinding Stone (1973)

Back on the Streets (1979)

G-Force (1980)

Gary Moore (1982)

Corridors of Power (1982)

Victims of the Future (1984)

Dirty Fingers (1984)

Run for Cover (1985)

Wild Frontier (1987)

After the War (1989)

Still Got the Blues (1990)

After Hours (1992)

Blues for Greeny (1995)

Dark Days in Paradise (1997)

A Different Beat (1999)

Back to the Blues (2001)

Power of the Blues (2004)

Old New Ballads Blues (2006)

Close As You Get (2007)

Bad for You Baby (2008)

Live albums:

Live at the Marquee (1983)

We Want Moore! (1984)

Rockin’ Every Night – Live in Japan (1986)

Blues Alive (1993)

Live At Monsters Of Rock (2003)

Live At Montreux DVD [The Definitive Montreux Collection] (2007)

Συλλεκτικά albums:

Ballads & Blues 1982-1994 (1994)

Ballads & Blues 2 (1996)

Out in the Fields: the Very Best of (1998)

Blood of Emeralds: the Very Best of (1999)

The Best of the Blues (2002)

Have Some Moore – The Best of (2002)

Parisienne Walkways: The Blues Collection (2003)

Back on the Streets: The Rock Collection (2003)

The Essential Gary Moore (2003)

Blue Collection/Rock Collection (2004)

The Platinum Collection (2006)

Ηλίας Πελέκης

February 6th, 2018

No Comments

Comments are closed.