Σαν Σήμερα

27 Νοεμβρίου 1942

27 Νοεμβρίου 1942

Γεννήθηκε στο Seattle των ΗΠΑ, από Αφροαμερικανό πατέρα και Ινδιάνα μητέρα και ήταν ο μεγαλύτερος από τα πέντε αδέλφια της οικογένειας. Ο πατέρας του, Al Hendrix, πολέμησε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αποστρατεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1945. Μετά την επιστροφή του, άλλαξε το όνομα του πρωτότοκου γιου του σε James Marshall Hendrix. Ο Al και η Lucille, παίρνουν διαζύγιο το 1951, ενώ η Lucille πεθαίνει από κίρρωση του ήπατος στις 2 Φεβρουαρίου 1958, λόγω μακροχρόνιων προβλημάτων εθισμού στο αλκοόλ. Κάπως έτσι, ο πατέρας του αναλαμβάνει την κηδεμονία του Jimi και τον μεγαλώνει στο Βανκούβερ μαζί με τη γιαγιά του. Ο χωρισμός των γονιών του αλλά και ο θάνατος της μητέρας του τον επηρέασε, ωθώντας τον να είναι πιο ντροπαλός και ευαίσθητος.

Στα 15 του χρόνια αγόρασε την πρώτη του ακουστική κιθάρα έναντι πέντε δολαρίων, από ένα γνωστό του πατέρα του. Έμαθε να παίζει μόνος του, βλέποντας πώς έπαιζαν άλλοι κιθαρίστες και το 1959, ο πατέρας του του δώρισε την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα μάρκας “Supro Ozark”. Οι πρώτες μεγάλες επιρροές του ήταν οι Muddy Waters, B. B. King, Howlin’ Wolf και Robert Johnson, ενώ το μουσικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς “Peter Gunn”, ήταν το πρώτο πράγμα που έμαθε να παίζει στην κιθάρα.

Στη συνέχεια, έγινε μέλος διάφορων τοπικών συγκροτημάτων, με πρώτο του επίσημο  τους «Velvetones» και τους «Rocking Kings» να ακολουθούν. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, έγινε αποδεκτός στο “Garfield High School”, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του λόγω απουσιών. Στα 19 του, κατατάχθηκε στο στρατό για να αποφύγει τη σύλληψη, λόγω του ότι οδηγούσε κλεμμένα αυτοκίνητα, με ημέρα κατάταξης τις 31 Μαΐου του 1961. Μετά τη δίμηνη βασική εκπαίδευση, μετατέθηκε στην 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, στο Fort Campbell του Kentucky. Η σκληρή εκπαίδευση των αλεξιπτωτιστών, τον οδήγησε στο να ζητήσει από τον πατέρα του να του στείλει την κιθάρα του, με την οποία ασχολιόταν περισσότερο, παραμελώντας τα καθήκοντα του. Στις 11 Ιανουαρίου του 1962, ο Hendrix ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του, αλλά ο χαρακτήρας του και η χαλαρή αντιμετώπιση των καθηκόντων του, προκαλούσε δυσαρέσκεια στους ανωτέρους του με αποτέλεσμα να αποστρατευτεί στις 29 Ιουνίου 1962, λόγω ακαταλληλότητας. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος δήλωσε ότι η αποστράτευση του ήρθε μετά από στραμπούληγμα του αστραγάλου του κατά την 26η πτώση του με αλεξίπτωτο. Δεν έφυγε όμως με “άδεια χέρια” από τον στρατό, καθώς εκεί γνώρισε τον μπασίστα Billy Cox, με τον οποίο συνεργάστηκαν σχηματίζοντας τους King Kasuals και έπαιζαν σε τοπικά κλαμπ. Στην επόμενη διετία, συνεργάστηκε και με άλλα ονόματα όπως οι Wilson Pickett, Slim Harpo, Sam Cooke, Ike & Tina Turner και Jackie Wilson.

Στις αρχές του 1964, παραιτείται από τους King Kasuals και μετακομίζει στο Harlem της Νέας Υόρκης, μαζί με την κοπέλα του, Faye. Τον Φεβρουάριο του 1964, συμμετέχει σε έναν διαγωνισμό ερασιτεχνών μουσικών στο “Apollo Theater” και κερδίζει το πρώτο βραβείο. Συνεργάζεται με διάφορα συγκροτήματα της περιοχής και γίνεται μέλος των The Isley Brothers, με τους οποίους ηχογραφεί το single “Testify”, το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας “T-Neck” τον Ιούνιο του 1964. Ακολουθεί τους The Isley Brothers στην περιοδεία τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και μετά από αυτή αποχωρεί  από το συγκρότημα. Ενσωματώνεται στους Upsetters του Little Richard, με τον οποίο  κυκλοφορεί και το single “I Don’t Know What You Got (But It’s Got Me)”. Στα τέλη Ιουλίου του 1965, θα απολυθεί από το σχήμα του Little Richard λόγω διαφωνιών με τον τραγουδιστή και επανενώνεται με τους The Isley Brothers, με τους οποίους ηχογραφεί το single “Move Over and Let Me Dance” μέσω της “Atlantic”. Στη συνέχεια, γίνεται μέλος των Curtis Knight and the Squires και παίζει στο single “How Would You Feel”. Το 1966, σχηματίζει τους Blue Flames, με τον (15χρονο τότε) κιθαρίστα Randy California, τον μπασίστα Randy Palmer και τον ντράμερ Danny Casey, με τους οποίους παίζει σε διάφορα κλαμπ της Νέας Υόρκης. Με τους Blue Flames, ο Hendrix αρχίζει να αναπτύσσει το προσωπικό του κιθαριστικό στυλ και να «μαζεύει υλικό» το οποίο θα παρουσιαστεί λίγο αργότερα στην σόλο καριέρα του. Σε εμφάνιση του με τους Blue Flames, ήταν κι η πρώτη φορά που τον άκουσε ο Chas Chandler, μπασίστας των Animals τότε και του πρότεινε να μετακομίσει στην Αγγλία και να γίνει μάνατζερ του.

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1966, ο Jimi Hendrix φτάνει στο Λονδίνο και τις επόμενες ημέρες κάνει οντισιόν για μπασίστα και ντράμερ. Στις 29 του μήνα γνωρίζει τον (κιθαρίστα) Noel Redding, ο οποίος ανέλαβε το μπάσο και μία εβδομάδα αργότερα το ντράμερ Mitch Mitchell. Από εκεί και έπειτα, αυτά που ακολούθησαν είναι λίγο έως πολύ γνωστά …

Τους επόμενους μήνες, θα κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο top ten των UK charts hits με τους Jimi Hendrix Experience και τα τραγούδια “Hey Joe”, “Purple Haze” και “The Wind Cries Mary”. Μετά την εμφάνιση του στο Monterey Pop Festival το 1967, η φήμη του φτάνει και στην Αμερική, ενώ το τρίτο και τελευταίο άλμπουμ του με τίτλο “Electric Ladyland” θα φτάσει στο Νο.1 το 1968. Εμφανίζεται στο Woodstock Festival το 1969, (όπου μεταξύ άλλων, παρουσίασε και μια διασκευή του Αμερικανικού Εθνικού Ύμνου) και στο Isle of Wight Festival το 1970, λίγο πριν τον αιφνίδιο θάνατο του στις 18 Σεπτεμβρίου του 1970.

Ο Hendrix, επηρεάστηκε πολύ από την blues και το rock and roll, μουσικές στις  οποίες πρόσθεσε δικά του στοιχεία και έφτιαξε τον δικό του ιδιαίτερο ήχο, που στην πορεία θα επηρέαζε με την σειρά του πάρα πολλούς μουσικούς σε όλο τον κόσμο. Ο ίδιος, «άλλαξε» τον τρόπο που παιζόταν η κιθάρα, αλλά και το rock γενικότερα…

Το 1967, οι αναγνώστες του Melody Maker τον ψήφισαν ως “Pop Musician of the Year”, το 1968 το περιοδικό Rolling Stone τον ανακηρύσσει “Performer of the Year”, το Disc and Music Echo ως “World Top Musician” του 1969 και το 1970, το Guitar Player τον ονομάζει ‘the Rock Guitarist of the Year”.

Θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία της rock μουσικής και ένας από τους έξι καλύτερους μουσικούς όλων των εποχών. Το όνομα του γράφτηκε στο Rock and Roll Hall of Fame το 1991, ενώ το 1992 τιμήθηκε με το βραβείο Grammy “Lifetime Achievement” για την συνολική του προσφορά στην μουσική. Το 2003, βρέθηκε (επάξια) στην πρώτη θέση της λίστας “The 100 Greatest Guitarists of All Time” του περιοδικού Rolling Stone, ενώ σε ψηφοφορία για τα καλύτερα κιθαριστικά σόλο όλων των εποχών του περιοδικού Guitar World, έξι από τα σόλο του βρέθηκαν στην τελική λίστα και αφορούσαν τραγούδια όπως “All Along the Watchtower” (Νο5), “Little Wing” (Νο18), “Purple Haze” (Νο70) κ.α.

Ηλίας Πελέκης

November 27th, 2017

No Comments

Comments are closed.